9 maanden mama

Het lijkt alsof ik Lucas zijn ‘birth story’ gisteren schreef. In werkelijkheid is het 9 maanden geleden. Al 9 maanden lang ben ik mama. Ik vind het een mooi moment om even terug te blikken op alle maanden tussen maart en januari. Wat hebben ze me nooit verteld over het moederschap? Is die liefde voor je kind echt zo onbeschrijfelijk? En komt er ooit een tweede?

De liefde

Ik wil meteen ingaan op die tweede vraag. Het antwoord daarop is een volmondige ‘ja!’. Het heeft lang geduurd voordat ik het bekende moedergevoel had. Roze wolk? Verre van! Pas in week 6 voelde ik flarden van liefde. Het heeft 2 volledige maanden geduurd voordat ik kon zeggen: Lucas is mijn alles. En die liefde groeit nog elke dag. Ik zou hem kunnen opeten. De liefde voor jouw eigen kind valt niet te vergelijken met datgene wat je voelt voor je vriend, man, moeder of vader. Hoe cliché het ook mag klinken: dit gaat diép. Zo diep dat ik zelfs veranderingen merk in mijn eigen gedrag (lees: ik ben een pak assertiever geworden), want alle kleine akkefietjes en vervelende mensen kunnen me worst wezen. Ik leef voor Lucas. Punt.

9 maanden mama

Een tweede

De vraag of er een tweede komt, ligt moeilijk. Op dit moment zeggen zowel ik als Tom neen. De zwangerschapsdiabetes, Lucas die dysmatuur geboren werd, Lucas met zijn allergieën, Lucas die na 9 maanden nog steeds niet wil doorslapen, … De kans dat (vooral de eerste 3) tegenslagen opnieuw de kop opsteken tijdens een volgende zwangerschap, zijn groot. En willen we dat nog eens doormaken? In ieder geval niet voor onszelf. Maar misschien wel voor Lucas. Ik ben enig kind. Ik heb altijd gezegd dat ik minstens 2 kinderen wil. Een iets grotere familie dan ik zelf heb. Natuurlijk heb je geen garantie dat je kinderen goed met elkaar opschieten, maar ik kan het in mijn achterhoofd niet accepteren dat Lucas enig kind zal blijven. De vraag staat dus nog open en we bekijken deze volgend jaar opnieuw.

Mama zijn

Wat hebben ze me nooit verteld over het mama-zijn? Dat het verdorie zwaar is. Moe zijn na een nachtje uit is plots héél relatief geworden. Constante vermoeidheid: check. Kinderen hebben een onuitputtelijke bron van energie. Als ze slapen, moet jij het huishouden runnen. Tijd voor jezelf is schaars. En die eerste winter worden die kleine mensjes constant ziek. Een weekje opvang, een weekje thuis. Zo gaat het hier al enkele maanden. Ondertussen zijn we ook 2 ziekenhuisopnames verder. VERMOEIEND. Maar één lachje en je bent alles vergeten. En dat is waar het moederschap om draait: pure liefde voor dat kleine wezentje, no matter what.

Written by Elien
  • Nathalie Verstraeten

    Oh wauw, is het alweer 9 maanden geleden dat je mama werd? Het leek echt veel minder lang geleden precies.
    Ik heb je bevallingsverhaal nog eens even teruggelezen (ik ben uitgerekend voor 29/1 maar vanwege stuitligging weten we al dat het een geplande keizersnede op een vroegere datum wordt). Ben zo benieuwd hoe dat moedergevoel en alles wat er bij hoort bij mij zal gaan zijn want je kan je er totaal niet op voorbereiden he. Ik krijg tegenwoordig dagelijks wel de vraag “en, ben je er klaar voor”, waarop ik eigenlijk telkens antwoord “uhm… nee, ofja, ik denk het? Is iemand er ooit echt klaar voor?”. Super koddig ventje in elk geval 😀

  • Spannend!!
    Je kan je inderdaad niet voorbereiden, en ik denk ook niet dat er iemand ooit echt klaar voor is. Het moet je overkomen, zowel het moederschap zelf als de liefde voor dat kleine ukje.

  • Oh kan me HEEL goed inbeelden dat het zwaar is hoor! Kudos to all mommies!