Birth story

Lucas is ondertussen 6 weken oud. Nooit had ik kunnen denken hoe zo’n klein wezentje heel ons leven op zijn kop zou zetten. Bloggen? Ik mag blij zijn met 1 uurtje. Per week. Feit is dat Lucas een huilbaby is. Waar een ‘normale’ baby zo’n 2 à 3 uurtjes per dag zijn of haar keel openzet, is dat bij Lucas al gauw het dubbele of zelfs driedubbele (edit: ondertussen weten we dat hij én reflux én koemelkallergie én waarschijnlijk nog een tweede allergie heeft – met medicatie en opnieuw een dieet is hij al een heel andere baby). Dus neen, een baby is geen uitvlucht voor het mindere bloggen, het is gewoon de harde realiteit (en hopelijk kan ik binnen enkele weken weer wat vaker voor mijn laptop gaan zitten, want ik mis het online leven – hoera voor de draagdoek!). Vandaag neem ik jullie mee naar 25 maart, de dag waarop Lucas werd geboren. Zijn eigen birth story, omdat ik die verhalen op andere blogs ook heel erg graag lees.

Lucas zijn uitgerekende datum was 9 april. Maar iedereen die me de laatste weken zag, was ervan overtuigd: ik zou de 40 weken nooit halen en ik zou bevallen in maart. Lucas heeft altijd erg laag in mijn buik gezeten, met zijn hoofd omlaag – letterlijk sinds maand 2. Ik had de laatste weken wel last van harde buiken, maar dit wil niet altijd iets zeggen. Op 24 maart nam ik ‘s avonds nog een uitgebreid bad, waarna ik te maken kreeg met een zware niesbui. Dat was blijkbaar de trigger, want daardoor verloor ik mijn slijmprop (en dat klinkt viezer dan het was, FYI). Geen stress, want naast harde buiken is het verlies van je slijmprop niet meteen een reden om naar het ziekenhuis te vertrekken. Aangezien ik al bijna 38 weken was, leek het verlies van die prop mij vrij logisch. Om 11 uur kropen we in bed, om 1 uur werd ik wakker van krampen die leken op menstruatiepijn. Een minuutje later brak mijn water. “Liefje, ik ga bevallen…” “Hmmm?” Het Lief krijg je met geen stokken wakker, zelfs niet als zijn vriendin op het punt staat een kindje ter wereld te brengen. Ik stak enkele last-minute spulletjes in de kraamkoffer en een kwartier later was vriendlief eindelijk wakker. Aangezien mijn water gebroken was, mocht ik direct naar het ziekenhuis gaan.

Verhaal van de geboorte

1 maand oud

Exact één uur na het breken van mijn water werd ik aan de monitor gelegd en begonnen mijn weeën. Ondertussen is het dus 2 uur. Om half 3 begeleiden ze mij naar de verloskamer. Van half 3 tot 8 uur ‘s ochtends bestond mijn leven uit het opvangen van weeën. Wat prima ging. Aan verdoving dacht ik niet – mijn moeder heeft mij natuurlijk op de wereld gezet, en ik wou voelen wat zij heeft gevoeld. Ondertussen had ik 7 centimeter ontsluiting. En toen begon de hel. Van 7 centimeter naar 10 centimeter: het moeilijkste uur van mijn leven (en dan mag ik van geluk spreken dat het maar een uur duurde…). Ik heb moord en brand geschreeuwd, gesméékt om verdoving – die ze niet meer gaven aangezien het zo snel ging.

Om kwart na 9 kreeg ik een plotselinge drang om te persen. Een heel vreemd gevoel, en misschien nog vreemder dat je lichaam weet wat het moet doen op zo’n moment. Het ging allemaal zo snel dat de vroedvrouw in paniek naar de gynaecoloog moest bellen en zowat riep “nu komen! Nee, nú!”. Hij arriveerde nét op tijd. Na 3 keer persen was Lucas daar, om kwart voor 10. Het persen zelf deed eigenlijk helemaal geen pijn – het voelde zelfs bevrijdend. Het waren die laatste weeën die verdomd moeilijk waren. Maar zoals elke bevallen vrouw zegt: die pijn vergeet je zodra dat kleine wezentje op je borst ligt. En dat is écht waar. Ik weet dat het pijn heeft gedaan, maar ik kan me niet meer voor ogen halen hoeveel pijn. Gelukkig, want anders zou niemand nog een tweede kindje willen. De bevalling heeft in totaal 9 uur geduurd, van het breken van mijn water tot en met het moment dat Lucas op mijn borst lag. Geboren om te baren volgens de gynaecoloog, hoewel ik het toch niet zie zitten om een handvol kinderen op de wereld te brengen, ha!

Verhaal van de geboorte

1 dag oud

We wisten dat Lucas een lichtgewichtje zou worden: 2kg380. In theorie moeten alle kindjes onder 2kg400 in de couveuse, maar omdat hij zo goed dronk en zijn reflexen 100% in orde waren, mocht hij gewoon mee op de kamer. Na dag 2 begon zijn gewicht weer te stijgen (de eerste dagen tot weken verliezen pasgeborenen een bepaald percentage van hun geboortegewicht). Tot op vandaag doet hij het uitstekend – als we de reflux en allergieën even buiten beschouwing laten. Hopelijk is hij binnen enkele weken helemaal verlost van die nare uitslag en andere symptomen en kunnen we écht beginnen met genieten. Het moedergevoel was de eerste maand ver zoek (ja, ik ben daar eerlijk in: geen roze wolk, geen instant liefde op het eerste gezicht), maar ondertussen is Lucas mijn alles. Ik bescherm hem met mijn leven en mijn liefde voor hem is onbeschrijfelijk groot! En natuurlijk niet te vergeten: heel veel liefde voor Tom, want zonder hem had ik die 9 uren niet aangekund. (Op de foto bovenaan het artikel is hij trouwens net één maand oud).

Written by Elien
  • Nathalie Verstraeten

    Mooi om te lezen!

  • Wat mooi dat je je verhaal hier deelt. En dat je ook eerlijk bent over de moeilijke en zware kanten van pas mama zijn.

  • Pingback: Restatement | Lifestyle Blog()