Verbouwingen

Life lately… Waar vliegt alle tijd naartoe? Een maand geleden vierde Lucas zijn eerste verjaardag, en werden er enkele provocaties in gang gezet. 6 weken terug in de tijd en ik was ervan overtuigd dat ik mijn papa zou verliezen. Tot slot ziet onze toekomstige woning eruit als een ruïne. Dat was de korte samenvatting van mijn leven de laatste 2 maanden, hieronder lees je de uitgebreide versie.

Koemelkallergie

Provoceren dus. Met melk, ei en soja om precies te zijn. Melk liep fout na 1 dag: buikpijn, een opflakkering van eczeem en nog een handvol andere duidelijke uitingen van een allergie. Arm schaap. Ei gaat al wat beter, hoewel ook daar eczeem een spelbreker lijkt te worden. Soja staat nog op de to-do lijst, maar laten we de voorgaande resultaten eerst met de kinderarts bespreken. Ik was teleurgesteld, ja. Vol overgave begon ik aan de provocatie, want ik was ervan overtuigd dat hij geen allergische reactie meer zou vertonen. Moord en brand heb ik geroepen toen mijn verwachtingen niet werden ingelost.

Als je een kindje hebt zonder één of andere allergie: prijs jezelf gelukkig. Het is verdomd moeilijk; ergens gaan eten? Onmogelijk, want je kent in 90% van de gevallen de ingrediënten niet (er zit zelfs melk verwerkt in bouillon…). Een verbaasde blik als hij niet mag eten wat jij aan het eten bent = een steek door je hart. Een logeerpartijtje of dagje in de opvang? 10 keer per dag navragen of hij nog oké is (mijn hart stopte even met werken toen hij letterkoekjes had gegeten tijdens zijn eerste dagje opvang bij de kleuters. Enkele uren later hadden we een krijsende kleuter in ons midden). Urén tijd steek ik in het bereiden van verse maaltijden. En ja, ik ben jaloers op mama’s die hun kleine uk alles kunnen toestoppen tijdens een dagje uit.

Maar ik besef goed: er zijn ergere dingen op deze wereld. En ik blijf hopen dat hij er ooit vanaf geraakt. Troost kan ik vinden in het idee dat Lucas gewoon nog te klein is om te beseffen wat de betekenis is van deze hele allergie-mallemolen.

Leven met koemelkallergie

Een ongeval

Een week voor Lucas zijn verjaardag raakte mijn papa zwaargewond bij een ongeval hier thuis. Hij viel zo’n 3 meter naar beneden van een ladder. Laten we het zo zeggen: een beeld dat op mijn netvlies staat gebrand. De eerste 24 uren na het ongeval waren heftig: hij verkeerde in levensgevaar en we konden niets anders doen dan wachten. Kneuzingen, gebroken botten, een hersentrauma en hersenbloeding waren het verdict. Hij heeft 2 weken in het ziekenhuis gelegen en is nog steeds aan het revalideren. Hij doet het goed, maar we moeten nog 2 weken wachten om het finale antwoord op enkele belangrijke vragen te weten: zal hij er iets aan overhouden? Mag hij nog met de auto rijden? We trekken ons op aan wat de dokter zei: hij heeft héél veel geluk gehad.

Life lately - Leven met koemelkallergie

De ruïne

Ons huisje tenslotte. Tja… een bouwval. Volgende week plaatsen ze de ramen en kan de bezetter beginnen. Ik kijk uit naar de dag dat die twee jobs achter de rug zullen zijn. Maar stiekem ben ik echt een fan van verbouwen… Hoewel ik zelf 2 linkse handen heb, is het leuk om alles te coördineren met plaatselijke bedrijven, een leuke architecte en simpelweg de werf vooruit te zien gaan.

De opleverdatum is nu ergens in het najaar, en ik kan niet wachten om opnieuw te beginnen aan de inrichting (zelfs na 2 voorgaande appartementen blijft dat een leuke job. Dé leukste :)). De keuken (een beetje naar dit idee) en badkamer zijn ook gekozen, en één van de volgende weken gaan we een kijkje nemen voor de vloeren. Blijft spannend!

Life lately - Verbouwing jaren 30 huis

Written by Elien